Parkour draait om efficiëntie en snelheid. Het doel van snelheid wordt behaald doormiddel van het trainen op controle. Bij het trainen van parkour probeer je in een willekeurige situatie een willekeurige uitdaging zo gecontroleerd mogelijk te overwinnen. Daarom is een parkourtraining op geen enkele manier effectief. Je zoekt naar een probleem om het oplossen te oefenen. Door eindeloos te repeteren op hetzelfde probleem probeer je orde en controle te scheppen in één specifieke situatie. Het lijkt daarom alsof traceurs uit onzekerheid de behoefte hebben om hun omgeving te controleren.
Maar het zijn van een traceur betekent voor mij iets heel anders. Het betekent dat je je traint om een staat te bereiken waarin je niet alleen met die ene situatie, maar dat er met alle mogelijke situaties efficiënte interactie plaats kan vinden tussen jou en je omgeving. Het is dus niet dat je de controle zoekt over de omgeving, maar dat je streeft naar controle over jezelf. Een staat van alleen maar mogelijkheden en vertrouwen. Ik erken dat de buitenwereld chaotisch is, maar ik weet ook dat ik in staat ben me hier aan aan te passen.
Deze staat van vervulde potentiaal en oneindige mogelijkheden bereik je nooit. Je volgt bewust een doelbewust maar eindloos pad en je vertrouwt dat je de goede kant op gaat.
Vertrouwen loopt ook op andere manieren als leidraad door parkour heen. Ik vertrouw op mijn lichaam omdat het goed getraind is. Ik vertrouw dat mijn intuïtie mij niet bedriegt omdat het ervaren is. Ik vertrouw dat mijn geest mij niets over mijn maximum doet laten verlangen, omdat ik weet dat er altijd een morgen is. Ik vertrouw op mezelf omdat ik weet dat ik dit kan. Dit vertrouwen en de geruststelling dat er altijd morgen is, levert mij een hele tevreden, positieve en relaxte instelling op.
Maar naast dit vertrouwen en deze tevredenheid is er altijd de drang om meer te leren, meer te kunnen, en meer te doen. Overal waar ik kom zie ik nieuwe trainingsmogelijkheden, nieuwe uitdagingen. Een traceur moet naast kalm en introvert ook nieuwsgierig, progressief en extravert zijn. Dankzij parkour ben ik ook zelfverzekerder en spontaner geworden.
Mijn pad bestaat uit tevredenheid en vertrouwen tegenover de drang van vooruitgang. Zonder deze drang zou ik nergens komen. Zonder vertrouwen en tevredenheid zou de enige richting naar een ziekenhuis leiden.
De manier van denken van een traceur veranderd ook. Denken in de mogelijkheden die de omgeving je biedt, in plaats van kijken wat jij kan met de omgeving. Deze mindset levert een je een open manier van denken, waardoor je beter buiten de kaders kan treden. Ik denk dat dit punt van parkour het meest interessant is voor jullie.
Tenslotte over de contradicties in parkour. Zoals: het idee van effectiviteit terwijl je naar obstakels zoekt, het stellen van een eindeloos doel en tevredenheid tegenover progressiviteit. Maar dat de belangrijkste constante altijd de training en discipline is om door te gaan. Omdat we weten dat het pad eindeloos is, is de enige echte zekerheid dat er een pad is.
Ik vind het heel moeilijk om mijn manier van denken over parkour op deze manier vast te leggen. Ik besteed veel tijd om hier over na te denken maar mijn gedachtes zijn altijd nog vormbaar en relatief in mijn hoofd. Op papier is alles te hard en lijkt het allemaal foutief. Ik produceer nu een eindproduct zodat het gelezen kan worden, maar deze gedachtegangen hier over zijn net als parkour zelf: een eindeloze ontdekkingsreis. Je bent nooit klaar.
Ik hoop ik hiermee in de buurt kom van de verwachtingen van dit stukje.