|
THEATER, Karin Veraart DORDRECHT - Het is een spannend begin van wat een bijzondere, beeldende voorstelling zal worden die ernst en een aanzet tot bezinning in zich draagt, en tegelijkertijd ook een zeker optimisme; zoals die zin zelf. Het is de eerste voorstelling van theatermaakster Lotte van den Berg met het nieuwe gezelschap OMSK waarvan zij nu artistiek leider is – hiervoor werkte ze onder de vleugels van het Antwerpse Toneelhuis van Guy Cassiers. OMSK, zo heet het, ‘is thuis en uitvalsbasis voor een diverse groep kunstenaars’, sinds een half jaar gevestigd in het Energiehuis. OMSK is begonnen met eerst Dordt eens te verkennen. Dat resulteerde in Het verdwalen in kaart, een kunstproject als een reis door de stad met films, foto’s en installaties, en dus: een voorstelling. Hiervoor bracht Van den Berg 72 mensen uit de stad bijeen. Mensen die niet per se gewend zijn aan theatermaken (al rijdt er een kleine clown rond wiens behendigheid op een eenwieler wel enige oefening verraadt) en denkelijk zeker niet aan het theater van Van den Berg, dat onderzoekend, vervreemdend en verstillend is. Het resultaat is verrassend. Na de ingetogen openingsscène barst het los in de grote industriële ruimte, maar op een veelal fraai gecontroleerde, gechoreografeerde wijze. Personages, in de meest uiteenlopende en kleurige kostuums komen en gaan, lopen en staan – en vallen. Opmerkzaamheid en onverschilligheid, onbegrip en onvermogen in een willekeurig straatbeeld waarin even iets onverwachts gebeurt – waarna iedereen zijns weegs gaat. Met veel geweld onweert het vervolgens plastic flessen en bekertjes, die al snel verspreid liggen over de hele vloer, hetgeen mooi beeld oplevert. Hoe mooi zie je nog het best via camera’s die vanuit de hoogte een overzicht registeren, te zien op de beeldschermen die in het publiek staan. We zijn getuigen van een carnavalsfeest, even later van een sinistere gebeurtenis waarbij mensen met grote omzichtigheid in doorzichtige bodybags worden gewikkeld; vertier en verschrikking naast elkaar. Tekst hebben ze niet, maar al die verschillende mensen, jong en oud, dik en dun, wankelend en rennend, met die voordurend geconcentreerde, vreemd-strakke blik, blijven boeien tot het stille einde. Het verdwalen in kaart is een introductie tot een theaterwereld waar Dordt blij mee kan zijn. |
|
Gezien: donderdag 2 juli. Bij binnenkomst zitten de kleurrijke personages voor de tribune. Een van de personages loopt naar voren en schrijft met water een tekst op de vloer. Spannend, want vanaf de tribune kun je het niet lezen. Maar heel fijntjes komt op een beeldscherm de tekst: ik voel vreugde bij de gedachte dat mijn dood onbelangrijk is. De personages komen in beweging, zoveel verschillen, zoveel ideeën, zoveel meningen. Wat gaat de clown doen? Wat doet Pippi Langkous? Zag ik daar ook niet een circusdirecteur? En Batman, Fred Flinstone. Iedereen is er. Allen gaan het speelvlak op om te eindigen in een tableau vivant. Het geeft iets spannends, iets meeslepends, maar tegelijkertijd een kille rust. Wat willen al die mensen? Waar gaan ze naar toe. Het is mooi om te zien, maar mag korter. Dan schrik je op,gedonder en geraas van naar beneden vallend plastic. Tegelijkertijd komt iedereen, bars of blij door dat plastic heen schoppen. Alsof ze boos zijn op de maatschappij en tegelijkertijd blij omdat ze met elkaar zijn, samen kunnen lachen en zingen. Ik zie dat Pippi al geen rode staartjes meer heeft, haar haar heeft alle kleuren van de regenboog. Niets zo veranderlijk als de mens, zo herkenbaar. Dan staat de tengere Wil van de Bos op en danst zo mooi, zo vertederend door dat plastic. De beelden zijn overweldigend, wat je niet op het speelvlak ziet, zie je op het scherm. Een schakering van bonte personages in plastic gehuld. Het is warm in het energiehuis, de spelers vegen het plastic weg en het publiek krijgt water. Zo zorgen ze voor en met elkaar. Ik zie een geraamte met gitaar, er komt een bruid langs, Pippi heeft ineens geen kleur meer, je komt ogen te kort, er dondert iemand naar beneden, er gebeurt veel. Bijzonder is het geluid, het geluid van wat er is, wat veroorzaakt wordt door lopen, vegen, plastic uitvouwen, door de mens. Lotte van den Berg heeft het op een bijzondere wijze individu en groep samen laten functioneren, zonder identiteitsverlies. De voorstelling is nog te zien t/m 12 juli om 20.30 uur, zondag 15.00 uur. |
|
|
|
|
|
Hans Weeda, een toeschouwer, in een email aan Lotte: 'Ik kwam als vreemde en buitenstaander binnenlopen, en ging weg met een gevoel van heimwee naar de plek en de mensen. Pas toen ik de voorstelling zag, begreep ik waarom jijzelf vooraf de stoelen buiten zo zorgvuldig rangschikte. Een stoel is voor jou zoveel meer dan een stoel. Het is het begin van een plek, geen huis, dat zou teveel zijn, maar wel de vraag wat er gaat gebeuren op die stoelen en tussen de mensen die plaatsnemen.' Leon Muilwijk, een toeschouwer, in een email aan Lotte. 'Inwoners van een stad uitgenodigd, uitgedaagd tot uitgesproken bewegingen, gevoelens uitgewerkt tot een beeldenwereld die weer uitnodigt tot nadenken en uitdaagt het leven te ervaren als een voorbijgaand theater van feest en stille inkeer ordenen en vernietiging tot we onze kostuums afleggen en ons overgeven aan...'
|