12.02.2009 - 10.03.2009

TWEE AAN TWEE EN SOMS ALLEEN

12.02.2009
WIELWIJK DORDRECHT

^ ^

^ ^



^ ^

^ ^

11.12.2008

VRAAG Een eerste ontmoeting, wat gebeurt er hierin?

VRAAG Waar vinden mensen hun troost?

IDEE Brieven

REGEL In contact – probeer open en ontvankelijk te zijn / forceer niet.

26.12.2008

Dordrecht: Plek waar verschillende rivieren samenkomen –de oude maas/ de merwede / noord

29.12.2008

Ontroerende zaken: Mensen die elkaar vinden, plots ‘intunen’ op dezelfde frequentie.

12.01.2009

Het is misschien zo dat het verlangen naar contact ook het verlangen is naar de aanraking, en dat de aanraking het contact is met de ruimte (aanwezig zijn in gedachten).
LOTTE dat beginnen zo mooi is. En dat we dat maar moeten blijven doen.
IDEE mensen blijven ontmoeten en van iedereen kleine portretjes maken.
GEDACHTE Datgene wat je ziet, meemaakt, ervaart (de situatie en al zijn tentakels) – gebruiken als inspiratiebron/startpunt. Het is een in beweging blijvend gegeven, alles moet nog lucht kunnen doorlaten. Deze beweging, deze ademhaling moet blijven, het is een constante transformatie.

18.01.2009

DE BUREN We gaan langs de deuren rondom het energiehuis te Dordrecht en nodigen de buren uit donderdag 22 januari op bezoek te komen. Willem is mee met een videocamera en vraagt aan elke deur of hij een foto mag maken, wanneer het mag maakt hij geen foto maar filmt hij een seconde of 15 of langer het gezicht van de mensen en hun reactie. Vooral ontroerende momenten: optrekkende schouders, ademhalingen/zuchten om te ontspannen tijdens het filmmoment, ogen kijken weg, de mond vertrekt van glimlach naar ontspanning. Praten om te doen alsof de spanning er niet is. In die seconden wordt een heel scala aan emoties en gedachten weergegeven. Ik krijg het idee dat er in die seconden veel doorschemert van wie hij/zij is, misschien juist omdat er geen woorden tussen staan. Besnuffelen van elkaars energie. In de portretreeks zie je duidelijk wie er niet de woorden nodig heeft om afstand te scheppen, wie zich in natuurlijke houding al als een rots neerzet en aan de andere kant wie er vloeibaarder is, een open boek in houding en mimiek. Ik zou iets met de ruimte willen, de ruimte als weerspiegeling van de ruimte in iemands geest.



gegeven
verlegenheid
interessant

DE MACHINEKAMER

In de machinekamer: er is ruimte en dat is heerlijk. Het fijnste vind ik dat ik aan een tafel in de loods kan werken. De loods staat nog vol met spullen die nog geen plek hebben gevonden, de rauwheid van de ruimte is verademend, enorme katrollen hangen van het plafond, de muren zijn gelig, de constructie van het gebouw is prachtig, het is er koud. Het is nog niet ‘af’ en dat geeft zo’n enorme vrijheid, het schept ruimte om er in te mogen. Komt er een moment waarin je je geborgen voelt? Is dat iets waarnaar je moet streven? Is er op dat moment nog wel ambitie over? Zijn deze vragen typisch nederlands? Is dit een kind van onze samenleving dat je heel specifiek iets moet zijn, en het zoeken geen waardering meer krijgt omdat het geen duidelijke functie of resultaat heeft? Omsk gaat in zijn concept niet mee in snel-efficient-doel-resultaat-succes-gerichtheid, het voelt als een statement en ik merk bij mijzelf continue de vraag; kan dit? Mag ik de tijd wel nemen? Kan ik dat wel maken? Waar ga ik naartoe? En de onrust woed in mijn lijf doordat ik mezelf de vrijheid geef en krijg om de tijd te nemen om het niet te weten. Ik schrik ervan hoe geconditioneerd ik ben door het systeem en wat een zoektocht het is om een zoektocht te mogen beginnen van mezelf. (Volgens mij waren de jaren 80 wat dat betreft fantastisch, collectieve scheit aan de regels – losbrekende, alle conventies aan puin trekkende, openscheurende transformatie die nu weer aan banden gelegd wordt.)

21.01.2009

Ik heb oorkleppen op en teken. Ik zit in de loods en de jongens lopen hier af en aan. Ze zijn beneden aan het verbouwen. Met oorkleppen op kan ik me afsluiten. Het lijkt of ze mijn hierdoor niet kunnen zien. Ik praat hardop in mijzelf, ook een gevolg van de oorkleppen, het wekt de illusie dat de buitenwereld me ook niet kan horen. Stel me voor hoe het is als je doof bent – deels per definitie al afgesloten en gevoelsmatig onzichtbaar. Ik hoor mijn nekbotjes kraken wanneer ik langzaam heen en weer beweeg.

23.01.2009

De buurtborrel. Er wordt de hele dag geklust in het energiehuis. De plek die wij bekleden heet de machinekamer. Ik beschilder een wit vlak op de muur van ongeveer 6 meter hoog, er staan ladders tegenaan. Schaduwlijnen van de reling, de ladder en Rianne kijkend over de reling, vallen op het vlak. Tijdens de borrel zet ik deze lijnen vast, het moment van de eerste presentatie wordt gevangen.

Koen

en zijn spullen. Gebruiksvoorwerpen. Spullen zijn gebruiksvoorwerpen. Ik zie hem tussen zijn spullen scharrelen en het ziet er fantastisch uit. Ik houd van kijken naar mensen die thuis zijn tussen de spullen. Hij vertelt dat het niet de emotionele waarde is maar -gewoon, je gebruikt het dus moet je erop letten. Hij wijst naar de bergen spullen bovenin de loods. Dit zijn niet eens interessante spullen, anders is het als het bijvoorbeeld om een goede boor gaat.

Ik en mijn drang naar concreetheid en werklust en moeite met de dingen laten begaan.

De dingen die allemaal iets zijn en daarom allemaal niets lijken te zijn – of toch iets - ?

23.02.2009 TWEE AAN TWEE

Willem , Lotte en ik testen de camera die megaveel foto’s per seconde kan nemen. Het is als slowmotion filmpje. Test 1 Twee mensen omhelzen elkaar. de lichamen krijgen zwaarte/gewicht door de vertraagdheid (er is weinig licht). Wanneer je denkt dat de omhelzing dáár is komt er ineens nog (vanachter een rug) een arm aanzeilen die de ander vastgrijpt en dicht tegen zich aantrekt. Het opslokken van elkaar. Krachtig, warm. Langzaam komen ze los en glijd een hand via de anders schouder in een baan naar beneden, blijft halverwege de onderarm hangen twee – drie - vier en zakt dan verder af naar de hand van de ander en verdwijnt de leegte (het zwart) in – Los -- Test 2 kijkend naar beneden kijkend naar beneden twee – drie – vier – vijf langzaam verschijnen twee handen die de wangen vastpakken het vlees in, glooing in de huid – het is de correctie van een houding die de één bij de ander aanbrengt twee – drie – vier – waarna een oogopslag stop (door enorme vertraagdheid lijkt de kleinste beweging van groot belang – en worden aanrakingen als veel intenser ervaren (als kijker) dan in normale snelheid) -- Test 3 kijkend naar beneden twee – drie – vier – vijf – zes snelle oogopslag de lens in. zo introvert als het naar beneden kijken kan lijken – teruggetrokken? Verlegen ? ontkennend? Bang? zo heen en weer inschattend (de oog als lens al zoomend en scherpstellend – niet op wat gezien wordt maar op de intentie van de ander) is een opgeslagen blik. Het opkijken na lang naar de grond turen voelt aan als een gedurfde actie – ineens open te zijn. Verder is er weinig in te schatten van de situatie & intentie. -- (notitie voor de onderzoeker: het zoekende zijn, het aanraken en afstand houden de ruimte gunnen. kijken en leren de stappen gemaakt te erkennen en te incasseren.)

24.02.2009

Het razen van de tijd - het razen van de tijd! enorm stromende situatie. Wat een hoeveelheid aan dingen zijn er om te vangen, bevatten, weer te geven, om te draaien. Eigenlijk is het niet te vatten – alsof er een dam is doorgebroken en het water blijft zich maar met een énorm geweld door een te kleine opening spuwen.